- Hej, spokojnie - uśmiechnęłam się delikatnie do dziewczynki. - Dlaczego płaczesz?
Dziewczynka nie odpowiedziała, więc usiadłam obok niej.
- Ja jestem Miiky. Mam 18 lat. Wiesz, nad czym się teraz zastanawiam? - zapytałam spokojnie.
Otarła łzy i pokręciła głową.
- Zastanawiam się jak masz na imię i dlaczego płaczesz - wyjaśniłam. - Może mi powiesz?
- Jestem Anika - powiedziała cicho. - Po co tu jestem? - zapytała. - Tęsknię za rodzicami.
Westchnęłam.
- Skoro tu jesteś, to musisz posiadać jakiś dar. Być wyjątkowa - uśmiechnęłam się łagodnie.
- Jeśli jestem tu przez swój dar, to go nie chcę i chcę wrócić do domu - szepnęła.
- Niestety, tak się nie da - westchnęłam. - Ale płacz nic nie zmieni.
(Anika?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz